ALAN WATT BLURB (i.e. educatief gesprek):

 

 Middeleeuws, feodaal collectief

tot

kapitalistische monopolist.

Het dilemma van individualisme in stormige zeeën ”.

 

27 juli, 2007

 

Dialoog Copyright Alan Watt – 27 juli, 2007 (uitgezonderd muziek en literaire citaten)

 

WWW.CUTTINGTHROUGHTHEMATRIX.COM

 

www.alanwattsentientsentinel.eu

 

 

Hallo mensen. Ik ben Alan Watt en dit is cuttingthroughthematrix.com en alanwattsentientsentinel.eu op 27 juli, 2007 en tjonge, de tijd vliegt.

 

In heel Canada en de Staten en delen van Europa, hadden we vreemd weer dat plaats móest vinden om de bedriegerij over globale opwarming bij elkaar te doen passen. We hebben vloedgolven in verschillende delen van Europa gehad. Vloedgolven in sommige delen van Quebec met onophoudelijke regenbuien en de bedoeling is dat iedereen daar natuurlijk over moet praten, omdat de hele media erover praat en Al Gore “Goort” erover door want dat is zijn werk. Daar is hij voor opgeleid, dit te doen; de man van de grote oliemaatschappijen, die familie is van een paar hele beroemde mensen uit het verleden die met wereld management te maken hadden. Er wordt ons getoond wat de effecten zogenaamd zijn van de globale opwarming. De avonden waren tamelijk fris. In feite, in juli, precies deze maand, moesten ik en andere mensen ’s avonds de houtkachel aanmaken, dat is voor mij de eerste keer. Ik heb het in het verleden gebruikt en misschien een keer in de vijf jaar zet je de houtkachel aan in het begin van juli en alleen voor de eerste paar uur in de ochtend, alleen maar om de kilte uit de lucht te verdrijven.

 

Maar, dit is nieuw omdat we getraind moeten worden, door geleidelijke training zo van, “Oh, mijn God de hemel valt naar beneden.” De hemel valt naar beneden en in zekere zin hebben ze gelijk, sinds je de luchtmacht jou kan zien besproeien en het spul iedere dag naar beneden valt om deze globale opwarming te veroorzaken, plus wordt HAARP gebruikt om elektromagnetische pulsen door te atmosfeer te creëren. Dit is allemaal een deel van hetzelfde fenomeen. Het is een wetenschap en wetenschappen worden gebruikt om ons te domineren in zowat iedere sfeer van ons leven tegenwoordig. Daarover ga ik praten, de sfeer van onze levens en wat realiteit is. Realiteit wordt op ons geprojecteerd, wat wij als normaal accepteren. Hoe de techniek van het dialectische proces in feite ook op een natuurlijke manier is ingebouwd, in de betekenis tot alles wat in onze persoonlijke levens gaande is en zelfs nationaal en internationaal. Voor ieder effect of iedere kracht, is er een gelijke en een tegenovergesteld effect of tegenovergestelde kracht. Iets wat we altijd ervaren maar nooit uitcijferen wat het is. Het is een wet van de natuur.

 

Helemaal in de Middeleeuwen zien we de doorsnee mens, de meerderheid van de mensen, echt in een feodaal systeem leven. Een feodaal systeem met zijn koningen, koninginnen, adel, aristocratie, zijn geleerde klasse die de aristocraten onderwezen en het systeem leidden. Zoals bureaucratieën het tegenwoordig leiden, iedereen werkt samen om hun systeem op de plaats te houden – een systeem waar de grote hoop van de bevolking analfabeet was. Ze werkten allereerst op het land en leverden mannen voor het leger van de koningen die weggingen en veroverden; en de wereld werd door deze onzichtbare godheid geleid, een God. Dat was alles wat hen werd verteld: een alles doordringende, alziende godheid die alles wist, je gedachte kende en je kon tegenhouden naar een hemel te gaan. Een heaven (hemel) is een haven (haven, toevluchtsoord). Een haven is waar schepen naar toe gaan om een storm te ontwijken. De kinderlijke fantasie die je aan mensen geeft die in nogal helse omstandigheden leven, het maakt het leven een beetje gemakkelijker te denken dat je ergens een beloning krijgt, waar al je beproevingen voorbij zijn.

 

In het feodale systeem, hadden de meeste mensen een gevoel van onbelangrijkheid, klein in het grote schema van de dingen, iets wat ze niet konden begrijpen; het was zo groot en enorm. Het ging verder dan waar zij controle over hadden; en dan komt de vervreemding, als je tegen schijnbare massieve, machtige krachten opkijkt. Zo was het tot de protestantse revolutie kwam – en het was een revolutie met meerdere aspecten dan alleen een religieuze revolutie. Het nam de vorm van religie aan omdat religie de allereerste steunfactor was om de oude structuur op z’n plaats te houden, intact te houden. Het gaf de adel het geloof voor hun daden omdat “het de wil van God was”, en het zou, dat wat ze met hun oorlogen en hun plunderingen en zo meer deden, rechtvaardigen. De Protestantse revolutie was een revolutie in de zin van Hegel, zoals alles dat aan de gang is, lang voordat Hegel er aan te pas kwam om het in een nieuwe term te plaatsen. De antieke mensen wisten dit ook, omdat een these altijd een natuurlijke antithese voortbrengt, die naar een synthese voert en de synthese wordt de nieuwe these; en het is een voortdurend proces. Sommige mensen verwijzen hiernaar als vooruitgang.

 

Vandaag leven we in een ander systeem omdat zij dit aan de top zeer goed begrijpen. Er wordt geleerd, een paar mensen voor hoge posities te selecteren. Ze nemen hiervoor professoren om hen dit soort dingen te onderwijzen, daarom proberen ze de nieuwe synthese te grijpen, die de these wordt en het dirigeert. Ze begrijpen dat dan de antithese zal verschijnen, dus creëren ze die eerst en houden er controle over. Daarom geven ze je alle kanten en manipuleren je, door middel van een specifieke, geplande agenda.

 

Maar, teruggaande naar de revolutie: de protestantse revolutie was een reactie tegen het oude systeem die individualiteit onderdrukte. Totdat een kleine middenklasse langzaam in aantal en belangrijkheid was toegenomen, zodat zij de protestantse revolutie leidde, gedeeltelijk omdat het oude feodale systeem niet opgezet was hen te hanteren, hen macht te geven. Daarom creëerden ze hun eigen opening, door middel van een revolutie. Dat er Rozenkruisers bij betrokken waren is geen twijfel, maar de tijd was rijp voor het rangschikken wat een onderdrukte vorm bleek. Het was onderdrukkend voor de middenklasse, de klasse van boeren. De meerderheid van het publiek in Europa kende alleen dat, wat de religie hen gaf. Dat was hun scholing, een scholing die iedere zondag werd gegeven en als ze naar huis gingen spraken ze erover omdat de meeste van hen niet konden lezen. Ze hadden geen toegang tot geschiedenis, geen toegang tot iets buiten hun kleine wereld.

 

In vroegere tijden werden revoluties op de eerste plaats door middenklassen geleid, soms door grote kapitalistische belangen gefinancierd, die deze middenklasse gebruikten, om andere competities te bestrijden. In het feodale systeem hadden de ambachtslieden hun gilden. Vrijmetselaars zijn gek op het bespreken van hun mythes, over hoe ze gesticht werden en iedereen wordt feitelijk dezelfde mythes verteld en het zijn mythen. Er zit een beetje waarheid in het feit dat de ambachtsgilden en alle handelspersonen, waar alle stadjes en steden en staten op leefden, kleine monopolys waren. Zij hielden de lonen hoog. Zij hielden de prijzen hoog. Ze werkten met elkaar als een broederschap. Zelfs in Londen moesten ze op een tijdsstip, wetten doorvoeren omdat de gilden van de visserij de prijzen zo hoog hadden opgedreven, dat de gewone mensen zich geen vis meer konden veroorloven. Ze voerden de prijzen kunstmatig op door middel van afspraken onder elkaar.

.

Na de kruistochten zie je dat het grote geld naar Europa kwam, veel daarvan van de plunderingen, de buit, door zuiveringen in het Midden Oosten. Sommige van deze gilden werden machtige monopolys die dan in zaken gingen van het creëren en het uitgeven van investeringsgeld – het lenen van geld. We weten allemaal, zeker degene die de geschiedenis van de goudsmeden een beetje bestudeerd hebben, hoe ze het systeem van het lenen van hun goud, hebben opgezet, dat voornamelijk ergens daar buiten was; en toen zagen ze dat ze daarvoor in de plaats briefjes konden uitgeven die het goud representeerde dat in hun kerkers gedeponeerd was. Ze ontdekten dat in een mum van tijd al het geld dat gedeponeerd was in alle kerkers en waar ooit op dezelfde tijd naar werd gevraagd, er niet was. Vandaag noemen ze dat een run op de banken en daarom konden ze meer en meer papieren briefjes drukken dan ze aan goud bezaten – oude trucks. Trucks die eigenlijk al heel lang, in veel oudere civilisaties gebruikt waren.

 

Hoewel, met deze revoluties en de Lutherse Revolutie  was er ook een revolutie of een reactie tegen het oude feodale systeem, waar mensen eigenlijk in de samenleving vastzaten. Er was geen stijgende mobiliteit. Er was geen echte individualiteit an sich. Iedereen behoorde tot zijn groep. De wereld was heel, heel eenvoudig omdat alles dat je kende, was religie. De spelen die je zag werden moraalspelen genoemd, allemaal gebaseerd op de oude Bijbelse verhalen om je op je plaats te houden. Om je te doen begrijpen wat goed was en slecht was, en waarvan je zou denken dat het voor je godheid was. Het was eigenlijk voor het systeem.

 

Als revoluties uitbreken, is er altijd een tegenreactie vanuit het bestaande systeem, zodat we eindigen met oorlogen tussen het oude feodale systeem van het katholicisme, die het feodale systeem van de adel en de aristocratie ondersteunt en een vastgeroeste manier van leven, tegen een nieuw, opkomend systeem van een grotere middenklasse met zijn leer, een vreemd idee over een individuele verlossing die in de lagere klassen werd verspreid. Individueel contact met een godheid, in tegenstelling tot dit oude alziende oog soort godheid, die veraf was en geen echt persoonlijk kontact had, een individu was daarom onbetekenend. Iedereen voelde zich onbetekenend in het grote schema van de dingen. Het was een groot mysterie.

 

De protestante revolutie bracht dit gevoel van een duidelijke individualiteit met zich mee; en daaruit kwam hun synthese van een nieuw systeem, gebaseerd op wat zij de protestantse “werkethiek” noemde, die het naar extreme inhaligheid en accumulatie bracht; en dat was echt de eerste opzet van een “ik-soort” samenleving: ik en mij en van mij. Er is altijd een reactie, zie je, op alle revoluties, die zij vooruitgang noemen; gedeeltelijk om een persoon te bevrijden en altijd eindigt dat je terug bent, in ketenen gevangen, in een andere vorm die je niet hebt voorzien. Hoewel, er zijn mensen die deze wetenschap begrijpen en zij weten zeker dat het gaat gebeuren en zal geburen.

.

Sommigen van die handelsgilden fuseerden en werden kapitalistische uitleners, hele grote woekeraars, zeer machtig, en soms waren beroemde mensen uit de geschiedenis daar het hoofd van. Ze werden monopolistisch; en in dit nieuwe systeem, was er niets beschreven waar een individu geen ongelofelijke macht over kon hebben, geld en rijkdom van landen of hele naties of groepen daaruit. Het duurde niet lang voordat deze aanvoerders van het geld, kapitaal en investeringen, nadat ze op bepaalde tijden schermutselingen en ronduit oorlogen met elkaar hadden, met privé legers fuseerden en hun hogere clubs oprichtten; en die hebben we tegenwoordig nog steeds. Zíj runnen de show. Deze aanvoerders van handel, weer met het Hegeliaans, dialectisch proces, werden een synthese, die aan het begin staat van een nieuwe these omdat ze een reactie tegen hen verwachten; en dan worden ze het oude systeem net zoals het oude feodale systeem was. Ze houden zich met vreselijke wreedheid aan hun systeem vast én aan het bezit van tamelijk geavanceerde wetenschappen. Wat we vandaag zien is, dat hun agenda van dominantie wordt vervuld voordat ze het verliezen; en daarom is er die hele hype en terreur van deze fascistische elite. Heel oude families, die ver teruggaan naar de gilden en zelfs verder dan de uitleners van het geld, handel en volledige monopolistische waarden, waar ze in het bezit zijn van enorme gebieden in de wereld met minerale bronnen, mijnen, olie enz.

 

Deze aanval op de individuele vrijheid en individuele rechten leidt naar haar eigen hegeliaanse dialectiek, omdat er zo veel mensen in conflict waren met strijdige gezichtspunten; en dan worden ze gecombineerd; door de tijd heen nestelen zich hun regels en reglementen en het individu wordt weer in de grote groep gedompeld, altijd toenemend. We zagen dit met de uitwas van kapitalisten die dit begonnen waren. Piraten waren daar veel van. Veel overblijfselen gaan terug naar de dagen van de piraten, de boekaniers, terwijl ze graaiden en plunderden en de geheime genootschappen gebruikten om hen te ondersteunen, omdat ze geheim moesten houden hoe ze hun rijdom hadden verworven want ze waren respectabel!

 

We zien in een bepaalde tijd, mensen die tot de boerenklasse behoorden, naar de industriële eeuw werden gedwongen door dezelfde kapitalisten, die hen vrijheid beloofden en bijeen drong in deze opgeworpen industriële steden, die in smerige en verwrongen condities leefden en 16 uur per dag aan machines werkten. Ze hadden een hele lage levensverwachting. daaruit kwamen mensen die een ander soort vrijheid predikten: vrijheid voor het individu van de lagere klasse, natuurlijke rechten, natuurlijke vrijheden. Maar, om het te verwerven werden ze gunstelingen in de grote groepen en wonnen aan macht. Macht om zelfs andere mensen te chanteren door procedures in te trekken, vaak in het nadeel van de mensen, omdat je voedsel, kolen of wat dan ook kon intrekken; en toch was het gemakkelijk om beide standpunten te zien.

 

Alles brengt een dialectisch probleem voort, die een synthese zal vormen. De synthese is alleen de rotsachtige formatie, dat solide eindproduct dat zijn macht probeert te houden; en van daaruit maakt zich een nieuwe groep los, die verder wil. De oude groep zal altijd wraak nemen door proberen zich vast te houden aan waarvan het denkt dat normaal is, steeds weer door de tijd heen, precies tot de huidige tijd; en dat brengt ons naar het probleem: wat is individualiteit?

 

Een ding is, vrij te zijn in je geest. Het andere is te denken dat je in je leven en in je geest vrij bent, maar als je afbreekt wat de gemiddelde persoon doet en waar zij toe behoren, zelfs door geboorte, is het dan echt individualiteit? Alles om je heen, vanaf de reclameborden tot je opvoeding, tot verwachtingen van ouders, verwachtingen van de klasse, verwachtingen van leeftijdsgenoten, heeft allemaal met conformiteit te maken. De oude grap “ben anders, draag jeans” klopt. Als je naar de jonge mensen kijkt, zeker naar diegene die denken dat ze rebelleren door welke mode dan ook die hen gegeven is. Ze denken nooit na wie hen de mode gaf om mee te rebelleren, omdat ze het zelf, net zo min uitvinden als de rapper die zakbroeken met het kruis op de knie heeft uitgevonden. Wat ze echt laten zien is dat ze zich willen conformeren met een bepaalde groep, met vóór- gefabriceerde maatstaven en uniformen. Uniformiteit is conformiteit.

v

In deze eeuw van de macht van de groep, groepsdenken, een beweging die met de juiste redenen naar het einde van een industriële eeuw begon, om macht aan het individu te geven, door middel van groepseisen. We zien dat de groep uiteindelijk overgenomen wordt door de hogere psychopaten die weten hoe ze grote groepen mensen moeten manipuleren. Dat is het talent dat ze hebben. Het is slechts één stap verwijderd vanaf daar, kinderen te worden onder deze leider, omdat we nooit echt het Grote Vader symbool dat we in onze geest hebben, afgeschud hebben. Een symbool dat ooit een of andere godheid aan het hoofd had. We komen altijd in de problemen als we daar een mens voor in de plaats zetten.

 

Iedere cultuur koestert conformiteit; en wat is conformiteit als je denkt dat je vrij bent, zonder te kijken naar de kleding en de gedragscodes? Vanaf heel vroeg is je geleerd spontane gevoellens te onderdrukken. Spontane gevoellens en uitdrukkingen daarvan zijn deel van de ontwikkeling van een echte, eerlijke individualiteit. Toch is het vrij natuurlijk voor de ouders het te onderdrukken. Enig gedrag van kinderen moet onderdrukt worden om iedereen rust te geven, inclusief andere kinderen, maar er zijn andere uitdrukkingsvormen van kinderen die onderdrukt worden, ter wille van de mentaliteit van groepsdenken: de regels van de groep, of de religie, of alle andere dingen die bepaalde groep ondersteunen.

 

Iets anders dat spontaniteit en creativiteit vernietigt, is onderwijs, omdat onderwijs goedgekeurd is zoals scholing, vanaf de top gezien, zou moeten zijn. Wat het zal zijn is een vorm van versterking en behoud van het systeem, de groep en de cultuur. Nog belangrijker, het ondersteunt een elite die op de hoge ranken van deze organisaties zitten en beslissen wat het formaat is en wat er onderwezen moet worden – wat wel en wat niet. Als gevoelens van de kinderen onderdrukt worden, heb je hoofdzakelijk gevoellens van vijandigheid, precies als de ontwijking van een van ouders, en dat zul je horen. “Gedraag je niet zo bij die en die. Hij of zij is een goed mens”, maar het kind trekt zich instinctief van de persoon terug. Ze vinden iets in hen niet fijn, ze kunnen meestal niet uitdrukken waarom. Ze voelen iets aan. Alle kinderen zullen frustraties hebben.

 

We hebben allemaal frustraties gehad, levend in een wereld vol met regels en reglementen, wat wel en niet mag, verwachtingen van gedrag, leiding en zelfs van een vorm van werken dat huiswerk is, en al dit soort dingen die allemaal verbonden zijn met elkaar. Daarom word het kind verteld dat ze moeten toegeven. Ze moeten aan de eisen toegeven – eisen die aan hen gesteld worden. Ze worden in zekere mate rebels, laten het op verschillende manieren zien, soms onschuldig. Wat ze werkelijk proberen is tegen de machteloosheid rebelleren die zij in de samenleving voelen en die ze niet begrijpen. Daarom werd religie altijd gebruikt om de scholing te versterken door hen alle regels te geven, reglementen en redenen waarom dingen waren zoals ze waren, heel simplistisch. Er was ‘n tijd dat het werkte. Vandaag met de wetenschap die zich als een vervanging voor religie verheft, is het heel moeilijk om religie nog als regelgeving te gebruiken – niet dat alle regels fout zijn.

 

Waarom wordt deze noodzaak tot confirmatie doorgezet en gepromoot, zelfs geëist?

l

Kinderen wordt geleerd, dat gevoellens eigenlijk niet van haar zelf of hem zelf zijn, zoals, iemand mogen; bepaalde mensen mogen en vriendelijk tegen ze zijn, ze niet te bekritiseren, naar ze te glimlachen. Om te beginnen leer je ze net te doen alsof. Lach naar die en die, dat neemt, met de sociale druk in hun leven toe. Als je niet naar iemand glimlacht, zelfs al glimlachen ze niet terug bij de afmeldbalie, de persoon die “een fijne dag’ zegt, “een fijne dag” net als een robot, dit zijn sociale aardigheden, kun je zeggen, maar het zijn ook verwachtingen. Als je niet terug glimlacht, ben je antisociaal. Je wordt direct geclassificeerd. Je weet dat deze persoon die naar je glimlacht net doet alsof als ze dat doen en het betekenen niets; en ze geven er zelfs niet om wie je bent. Je bent gewoon een object dat voorbij de afmeldbalie loopt, een van de velen. Maar als je niet op een plezierige manier handelt, ben je antisociaal. Ons wordt geleerd altijd te doen alsof om het economische systeem te dienen, dat uiteindelijk onze eigen overleving bekort door te doen alsof, en zó op te treden dat we ons zelf naar werkgevers kunnen verkopen. We verkopen onze diensten als je zelfwerkzaam bent en het is allemaal nep.

 

Het is eigenlijk erger als je de ladder opklimt. Als je bij de lage werkende klasse hoort, geven ze er niets om als je kortaf bent, langzaam of teruggetrokken, zolang ze je maar aan het werk krijgen; en ze geven je trouwens toch een proefperiode. Maar, als je jezelf verkoopt, wordt het een ander verhaal. Je moet welgevallig zijn en laten zien dat je opgewekt bent. Je moet je glimlach uit en aan zetten zoals een lichtknopje; dat is onnatuurlijk. Iedereen vandaag speelt zijn kleine deel uit in de samenleving die ze echt niet begrijpen; en omdat ze het niet kunnen begrijpen, omdat ze frustraties binnen in zich hebben, hebben ze verwachtingen over wat de samenleving hen geleerd heeft te verwachten en dat heeft het bemoeilijkt – ze willen iemand anders de schuld geven, liefst een groep. De meeste mensen zijn groepsdenkers en zij identificeren zich met en groep, een cultuur, een volk, een ras of een religie. Daarom willen ze iemand anders de schuld geven voor al hun problemen. “Als we deze groep niet hadden, zouden we in een Utopia leven.” Het oudste ding uit het boek; en het is niet allemaal gelogen.

 

Er is geen twijfel over mogelijk dat in nationalisme, sterke etnische groepen die zich met elkaar identificeren, zeker proberen en over het algemeen gebruikt worden door hele intelligente mensen aan de top, om anderen te domineren. Dit is weer iets eeuwenouds, dus zitten er, door de eeuwen heen, altijd kleine hoeveelheden waarheid hier en daar bij concurrerende groepen. Ze doen zeker akelige dingen tegenover elkaar. Het is eigenlijk een uitbreiding van een paar dat samen leeft en niet samen zouden moeten zijn, die ook akelige dingen tegenover elkaar doen, en elkaar voor al hun fouten en slechtheden in hun leven, de schuld geven.

 

Als we niet over het fundamentele heen kunnen komen (de kleinere versie), hoe in hemelsnaam kun je denken dat je mogelijkerwijs de grotere versie van landen en mensen die met elkaar oorlog voeren om dominantie, kan heenkomen? Daarom hadden ze in heel oude tijden altijd symbolen van fascia (panelen) en symbolen van een veronderstelde aartsvijand. Eén representeerde de dominante elite en de machtsstructuur en de structuur van het geld, de commerciële structuur. De andere representeerde het vermeende volk samen, verenigd, voor zichzelf werkend, het dialectische proces, de tegenstellingen. Maar, als een andere dominant wordt, wordt het voor iedereen die erbij betrokken is een horrorshow, inclusief diegene ooit aan dezelfde kant. Dat is weer de menselijke natuur.

 

Als emoties gesmoord worden, heb je gebrek aan spontaniteit in het leven en dat is wat we om ons heen zien. We zien aanvaarde normen, de glimlachende grijns die andere soorten dieren ook hebben. In wezen is het een teken van geen bedreiging, of welwillendheid of om gerust te stellen. Ons is geleerd terug te gaan naar eenvoudige dierlijke trekken, dan onszelf uit te drukken. Een emotioneel iemand zijn is synoniem geworden met niet in balans zijn of ongegrond zijn. Dit verzwakt het individu. Het maakt de persoonlijkheid vlak. Het maakt het gesprek binnen in de mens vlak. Daarom zijn ze overgeleverd aan trivialiteiten – aanvaarde trivialiteiten, die niemand bedreigen. Hoewel, als emoties onderdrukt worden, zoals alles wat onderdrukt wordt, komt het op andere manieren naar buiten. Het komt in onze samenleving op duizenden manieren naar buiten; en daarom heb je al deze goedkope en bonte sentimentele liedjes, die dingen uitdrukken waar mensen naar snakken en die ze niet in hun echte levens kunnen uitdrukken. De hele industrie overdrijft hiermee tot een ----? graad en hetzelfde met films. De vervulde wens van dat wat uitgehongerd is zoals het in filmvorm, op geconcentreerde manieren, intens wordt uitgedrukt want mensen emotioneel, in hun eigen levens, uitgehongerd zijn. Niet alleen om emoties te ontvangen maar te geven. Het is taboe. Hoe wetenschappelijker de cultuur wordt, des te meer taboes heeft deze dominante elite nodig om ook de emoties van mensen te onderdrukken. We worden de Borg, zie je.

 

De oude Grieken hadden verscheidene spelen die ze opvoerden, tragedies genaamd. De tragedies gingen over de ervaringen van iedereen: over de vreugde van de jeugd, de vreugde van het hebben van vrienden. De vreugde van zoveel dingen of zelfs een familie en nakomelingen hebben en hen in hun levens zien opgroeien en eraan meedoen, maar ze gingen ook over de dood. Verschillende culturen gaan met de dood op verschillende manieren om. Als er een hogere vorm van individueel recht of vrijheid in een samenleving is, zullen ze anders met de dood omgaan dan mensen die nog steeds in de mentaliteit van het groepsdenken zitten. In Griekenland legden ze alle nadruk op het leven, de grote puzzel – leven en dood. Ze leggen alle nadruk op het leven zelf en gaven uiting aan het leven, het tot het uiterste te leven, dat dood gewoon een vreemde schaduwachtige plek was waar schaduwen zich verzamelen en niet veel doen, gewoon staan; dus gingen ze daar niet met meer detail, op in.

 

De Egyptenaren waren anders. Zij hadden de farao’s en de Egyptische elite had de macht van een god op aarde. Hun woord was wet. Hun bevel werd zonder aarzeling op alles uitgevoerd. Ze waren god op aarde, en daarom hadden ze een geloof in de onverwoestbaarheid van het menselijke lichaam als een god, daarom probeerden ze diezelfde lichamen voor eeuwig te behoeden en zelfs na de dood, door middel van balsembewerkingen. Ze werden het nooit echt eens over iets dat verder lag.

 

Het Judaïsme ging er weer anders mee om. Zij accepteerden het idee van de ondergang van het individuele leven en ze gaven het een gezicht:, een staat van geluk en rechtvaardigheid, die door toekomstige nakomelingen bereikt zou worden. Verder ging het eigenlijk niet.

 

Het christendom, vanwege zijn op commercialiteit gebaseerde systeem, reed op de rug van een rijk vanaf het begin in Constantijn – het commerciële systeem van een regeringsstructuur; en daarom was het zeer onderdrukkend. Het leven moest deels jammerlijk zijn en vrij vaak, heel vaak, rampzalig, waar ze je een hemel of een Utopia gaven en je beproevingen zouden voorbij zijn; dus troostten ze mensen door beloftes van een soort lekker leven na de dood, je beloning.

 

We zitten hier nu, vandaag in de post religieuze samenleving, waar wetenschap God is geworden, ons voortdurend nieuwe theorieën vertellend, die over het algemeen hun oude theorieën samentrekken of zelfs de theorie van gisteren. In ieder geval, zoals alle goden, wil je totale controle en gehoorzaamheid; en je ziet dat het door middel van wetten erdoor komt vanwege zogenaamde ontdekkingen binnen de wetenschap die onze gezondheid beïnvloeden en andere dingen. Toch, in onze wetenschappelijke eeuw, ontkennen alle mensen samen de dood. Je denkt misschien dat het een komische stelling is, maar het is een feit omdat we geen vroege scholing in ‘n theologie hebben. We hebben niets, uitgezonderd de harde wetenschap – wetenschappen die de mensen ontmenselijkt. Ze hebben ons verteld dat we gewoon meevallers van de natuur zijn. We zien hen mensen door vaccinaties herbouwen, ofschoon het bewijs zich opstapelt en er bergen bewijzen zijn geweest dat er iets schandelijks achter deze vaccinaties zit en dat is een feit. Daar is geen twijfel over mogelijk. Met andere woorden, deze bijverschijnselen zijn niet allemaal onopzettelijk,.

 

Hoewel, vandaag ontkennen mensen de dood en daarom zijn ze er neurotisch over. Ze kunnen er niet over praten, maar ze laten hun neuroses op veel, veel manieren zien. Dood en lijden gaan naar bepaalde mensen, soms naar alle mensen in bepaalde tijden, tenminste het lijdende gedeelte. De oude dood komt altijd. Het was ooit de sterkste prikkel tot het leven zelf. Je was vóór het leven vanwege deze dingen. Het was een bindende kracht voor mensen om in tijden van nood samen te komen. Zonder de negatieve kant van de dingen, kun je de positieve kanten van de dingen niet waarderen. Daarom, als je het negatieve ontkent, kun je het ook niet van het positieve genieten. Je kunt de positieve kant niet bereiken. Je zult altijd zoeken en iets door andere middelen proberen op te vullen. Het is als het eten van goedkope chocola terwijl je een echte duur stuk heb had, en zonder te letten op hoeveel mensen het hele probleem van de dood willen ontkennen, komen hun ideeën nu binnen in de mensen naar boven, ondanks de onderdrukking.

 

Het is de reden voor de verschraling van de ervaringen in het leven van de meeste mensen. Het is een angst die achter alles zit, die niet verdwijnt. We laten dat in de westerse wereld zien, deze heftige angst voor de dood door het ongelooflijke bedrag geld dat mensen verkwisten aan begrafenissen alsof het een soort afbetaling is. Een eerbetoon om iets te sussen maar behalve begrafenisondernemingen ongelooflijk rijk te maken en een plek aan alle rouwende te geven waar zij ten minste iets kunnen uiten, ofschoon ze behoed worden voelen ze een beetje schaamte en ongemakkelijk, dit in onze samenleving zo te doen. We verkwisten zo veel geld aan begrafenissen. Het is ongelooflijk. Dat is de reden waarom de New Age werd gepromoot, om dat gat te vullen en ook om de mensen naar een hogere agenda te veranderen; iets waarover zij niets weten. Het is eigenlijk om hen te trainen naar een nieuwe samenleving door een dominante elite die de dingen waar ik vanavond over spreek, begrijpen.

.

Ze hebben de wetenschappers erbij betrokken, geschiedkundigen, filosofen en ze voorzien een tijd dat ze niet in staat zijn hun geordende wereld te managen en ze gaan de bevolking drastisch verminderen; en ze gaven deze grootindustriëlen die hier al een lange tijd zijn. Diezelfde aanvoerders, die het oude systeem vernietigden. Dezelfde afstammelingen van hen hebben besloten ons naar het volgende systeem te voeren, waar alle problemen van de samenleving behartigd worden, omdat ze het probleem van individualisme en waarnemingsvermogens binnen de massa, van plan zijn uit te roeien. Dat is Utopia voor hen – afwezigheid van alle oppositie op hun agenda; en het is een wreed beleid omdat wetenschap wreed is. Het ligt in de natuur als het zichzelf de status van een almachtige religie heeft gegeven, dat je altijd ongelooflijke wreedheid krijgt, omdat zij uiteindelijk wetten zullen eisen over alle facetten; of wat zij zien als hun systeem, deze intellectuele elite.

 

Het doet er niet toe hoe idioot de wet is, of hoe idioot hun theorie om de wet erdoorheen te krijgen is, het wordt toch gedaan. We zagen dit tot op zekere hoogte, binnen de Sovjet Unie met verscheidene wetten die aangenomen werden die absoluut lachwekkend leken. Dezelfde wetten worden nu toch hier aangenomen door dezelfde totalitaire mindset. Totalitaire mindsets geven er niets om welke vlag boven hun hoofd wappert. Het doet er voor hun niet toe zo lang het maar een enorm groepsding van de dominante minderheid aan de top is; dan gaan ze allemaal akkoord.

 

De psychiatrie werd in het begin voor een goed doel gebruikt, zeker om veel taboes te ontmythologiseren en de beperkingen die problemen veroorzaakten in mensen die zich in diverse soorten neuroses manifesteerden. Dan, als ze macht krijgen en ze worden acceptabeler, worden ze, zoals altijd, dogmatisch en worden ze zelf conformisten. De pioniers zijn verdwenen en degene die het overnemen zijn conformisten. Ze zijn vanuit zichzelf geen creatieve mensen. Diegene die het overnemen, zullen zich altijd conformeren en dan labelen ze mensen als infantiel of neurotisch en plakken het met een label op mensen, die zich niet aan het conventionele patroon aanpassen; een patroon waarover zij beslissen, hoe een normaal individu moet zijn.

 

Hoe kun je een standaardisatie op mensen gebruiken als we allemaal verondersteld worden verschillend te zijn. Wat is normaal?

 

Normaal is confirmatie. Als we de normale mensen van het communistische gebied in een Sovjet Rusland nemen, zijn ze verschillend van de normale mensen van het post Sovjet Rusland. Cultuur wordt tijdens alle eeuwen en perioden,  aan mensen gegeven en van bovenaf bestempeld en goed bevonden,. Het is hetzelfde in de westerse wereld, precies hetzelfde in de westerse wereld. Een dominante minderheid keurt goed en zorgt ervoor dat een ideaal van jouw wereld gedownload wordt via films en televisie, een ideale wereld die niet bestaat, en je wordt verondersteld je je aan dat ideaal aanpast. Alle fictie die met je huis, de politie en de wet te maken heeft, het wettelijke systeem en zelfs gezondheid en ziekenhuis drama’s zijn allemaal propaganda om je een onecht beeld te geven over waar het allemaal werkelijk om gaat, zodat je je zult aanpassen en gehoorzamen.

 

Vanaf het begin van de eerste dag op school wordt je geleerd je aan te passen. Authentiek denken is taboe. Pas als bepaalde mensen met bepaalde kwaliteiten die voor de dominante minderheid bruikbaar zijn hun speciale gaven tonen, worden ze uit de reguliere scholing gehaald, vaak de universiteit overslaan en voor een hogere positie worden opgeleid en er wordt hen kennis gegeven die zelfs professoren op universiteiten niet krijgen. Ze worden in de wapenindustrie gebracht, de wetenschappen die echt verder zijn in natuurkunde en bewapening, voor vergevorderde vliegkunst, voor virale- en bacteriële doeleinden, doeleinden voor oorlogsvoering en alle dingen die wij verondersteld niet mogen weten; omdat we geestelijk zouden instorten als we wisten hoe afgrijselijk de mechanismen zich boven onze hoofden opstapelen en in handen zijn van een dominante minderheid.

 

Er zijn drie niveaus van wetenschap. Het professorschap onderaan is voor de meerderheid, met inbegrip van de professor. Hij weet het ook niet. Sommige van hen halen het later in het leven in, als zij zich in de kringen bewegen, maar de knappere, degene die kwaliteiten hebben zijn niet noodzakelijkerwijs betere mensen volgens menselijke standaarden, over het algemeen zijn ze dat meestal niet. Ze hebben vaak psychopathische trekken. Ze zijn uit de middelbare school of de universiteit getrokken waar ze opgemerkt zijn, die omzeild hebben en daar, in de ware wetenschappen neergezet zijn. Want, de dominante minderheid is zo ver gegaan in de voorbereiding zichzelf te behouden, waarvan zij hopen dat het voor eeuwig zal zijn; maar zij kunnen nooit dit Zwaard van Damocles die zij boven onze hoofden houden, kenbaar maken.

 

Zoals ik zeg, het vervlakken van de emotie in onze samenleving is gewoon aanpassing. Iedereen die andere trekken vertoond wordt onmiddellijk gediagnosticeerd en geëtiketteerd en meegenomen naar een observatiekamertje waar ze aangepast worden om in deze normale samenleving terug te keren. Een normale samenleving waar mensen spartelen, uit elkaar vallen. Hun families vallen uit elkaar omdat dit het einde is van dit familie tijdperk. Echt, voordat we geboren werden is het al gebeurd, omdat relaties tegenwoordig niet meer functioneren. We volgen patronen die voorheen werkten, die in een bepaalde periode verschenen toen ze andere normen, moraal en geloven hadden. Dat alles is de mensen afgenomen, maar ze proberen nog steeds wat vooraf ging, na te bootsen. Je ziet de onenigheid overal omdat het systeem waar we inzitten verschrikkelijk wreed is. Dit hele commerciële, uitgebuite systeem is intens wreed. Het is een systeem van roofdieren waar iedereen geleerd heeft om een roofdier naar ieder ander te zijn; en als je er heel goed in bent, wordt je succesvol genoemd, een go-getter (onvertaald).

 

Vandaag hebben we steeds minder mensen die hun persoonlijkheid helemaal kunnen integreren; en dat was iets dat zelfs in oude tijden benadrukt werd toen de dingen niet zo stressvol waren voor langere periodes. Er was minder uitbuiting. Er werd minder psychologische oorlogsvoering op mensen uitgevoerd; en ja, zelfs je dagelijkse downloaden van advertenties in de media, is deel van een psychologische oorlogsvoering. Het is bedoeld om je vreselijk ongelukkig te maken met wat je hebt. In feite weten ze dat je ongelukkig bent vanwege dit systeem dat jou controleert. Daarom hebben ze je, nagemaakte, onechte vervangers gegeven, placebo’s, hele dure, die beloven je heel gelukkig te maken en voldoening te geven.

 

Van de wieg tot het graf worden we uitgebuit in dit systeem en dit wordt tegenwoordig normaal genoemd. In oude tijden, was “ken u zelf” een fundamentele aanbeveling dat streefde naar kracht en geluk binnenin, omdat dat de enige plek is waar het mogelijk kan bestaan. Het is niet ‘van buitenaf’ of van een product dat gemaakt is. Het komt van binnenuit en dat geldt hetzelfde voor je sociale relaties. Je gaat niet met een partner samen omdat die partner je gelukkig zal maken. Dat is een westers concept dat tegelijk met het hele idee van handel en uitbuiting kwam. Je moet binnen in je zelf gelukkig zijn, en hopelijk is je partner dat ook, om alles dieper te laten groeien.

 

In dit systeem worden we in het donker gehouden door een mammoet, een opperheer. Een mammoet van hele machtige families, dynastieën met ongelooflijke rijkdommen die uit een kapitalistisch systeem komen, heel oud, waar ze monopoliseerden en monopoliseerden totdat ze het meeste van de aardbol bezitten; dat betekent,  in hún normensysteem. Hoewel, met één pennenstreek zou een ander systeem dat recht om de hele planeet te domineren of al haar bronnen te bezitten, kunnen uitroeien. De antwoorden zijn tamelijk eenvoudig, en daarom hebben we al deze regeringen en deskundigen die ons voortdurend vertellen dat het te gecompliceerd voor onze simpele geest is, het te begrijpen. Dat is zo ver van de waarheid vandaan. Dat is een grote truc omdat problemen in het leven heel eenvoudig te zien zijn en de oplossingen zijn eenvoudig te zien. Het oplossen zelf kan wat inspanning vragen, vooral met jezelf.

 

Toen Bertrand Russell en anderen over een wereld spraken waar mensen niet in staat zijn voor zichzelf te denken – zullen de mensen moeten vertrouwen op deskundigen die zij geloven, ze moeten afgaan op deskundigen om heel belangrijke keuzes en beslissingen in hun leven te nemen – hij meende het en iedereen meende het. Ze vertellen ons dat de problemen zó complex zijn dat alleen deskundigen ze kunnen begrijpen, en wij te beperkt zijn op ons terrein van begrijpen. Dit is om ons te ontmoedigen onze eigen capaciteiten te vertrouwen, over problemen na te denken die werkelijk van belang zijn, om onszelf te doen wantrouwen. Het creëert een gevoel van hulpeloosheid, gevangen in een chaotische massa van gegevens. Klaarblijkelijk moeten we, met pathetisch geduld, wachten tot de deskundigen uitgevonden hebben wat te doen en waar naar toe te gaan; en natuurlijk begrijpen wij hun vreemd besluit niet, omdat het voor ons meestal bizar zal zijn, want het gaat om een andere reden dan ze je vertellen.

 

In het systeem waarin we leven worden we cynisch omdat we ervan uitgaan dat we altijd voor de gek worden gehouden, en vanwege dat zijn we cynisch tegenover elkaar geworden. Het is bedoeld om de mogelijkheid tot zelf na te denken, te verlammen. Lang geleden is dit in hogere kringen besproken, dat ze dit zouden doen (en deze technieken óm het te doen, te gebruiken) en we zijn in dit systeem geboren waar ons geleerd is onszelf niet te vertrouwen. Mensen zijn verslaafd aan televisie talkshows en ze realiseren zich niet dat de supersterren die hen voorgeschoteld worden, alleen maar acteurs zijn en een heel team van personeel zet zo’n een-uur show samen. Het is ook bedoeld om jou een conclusie over een bepaald onderwerp te geven waarvan jij denkt dat die van jou is. Het is ook bedoeld om je te laten zien hoe groot en complex en angstaanjagend deze wereld is en hoe onbelangrijk je bent. Dezelfde teruggang, de klok teruggezet naar de Middeleeuwen, toen je alleen maar een kleine creatie in het grote schema van de dingen was, verder dan je ooit zult kunnen begrijpen en waar je alles aan de priesters en de aristocraten, adel, koningen en koninginnen overliet. Het is hetzelfde.

 

Het duurde een lange tijd voordat mensen zich, op z’n minst, de kans van individualiteit konden toe-eigenen. Voor de gemiddelde persoon, was het een hele lijdensweg en veel revoluties om ons tot dit stadium te brengen. De elite die nog steeds de leiding heeft, omdat het hun systeem en geld is (een geldsysteem) en dat is er het perverse feit van, zie je. Je kunt iets niet veranderen als je hetzelfde basis probleem gebruikt. Het zal zich altijd als een van de kanten van de dialectiek, manifesteren.

 

Mensen vandaag proberen het individualisme te ontsnappen en terug te gaan, en daardoor zie je de toename van massale groepen, over het algemeen door dezelfde jongens die het systeem runnen, gefundeerd. Het is veel gemakkelijker om miljoenen mensen te controleren onder een enkele leider die zij voor je voorzien, dan rechtstreeks, onafhankelijk naar ieder individuele persoon te gaan – hele oude list. Creeer de groep. Zet je mannetje erin. Nu kun je het brein met minder inspanning controleren. Deze manier is efficiënter. Mensen sluiten zich bij allerlei groepen aan, zoekende naar antwoorden. Ik vertel mensen altijd: voor iedere beslissing die je in je leven moet nemen, is er daarbuiten een instant groep waar je je bij kunt aansluiten, in feite voor dat doel gemaakt, en het zal je begeleiden waar je in wilt geloven of denken of waar je naar toe wilt werken. Je zult als een gewillige dwaas gebruikt worden en je zult er nooit weten wat er werkelijk achter zit.

 

Het is geen toeval dat de grootste filantropen van niet-regeringsorganisaties dezelfde zijn die wetten eisen die al je rechten t.a.v. land, huizen en andere aspecten van je leven. Het is niet toevallig dat zij allemaal gefundeerd worden door dezelfde rijke mensen van de wereld die de bronnen van de wereld bezitten en runnen, en eigenlijk van die bronnen steeds meer overnemen, aangezien ze hun NGO groepen aan de andere kant gebruiken om wetten erdoor te drukken, ons vertellend dat de gemiddelde mens te onverantwoordelijk is voor iets belangrijks als een klein stukje land. We zijn te onkundig, zie je. Dat heeft specialisten nodig, aldus hen.

 

Pas altijd op voor diegene die goed gefundeerd zijn en beweren er te zijn om je te bevrijden en voor jou te spreken, omdat als je hen autoriteit geeft, zie je dezelfde herhalingen die andere grote groepen in de geschiedenis hebben gezien. Het Utopia wordt een horrorshow, zelfs voor de volgelingen die het hielpen te ontwikkelen. Individualiteit is iets waar naar gezocht moet worden en waaraan gewerkt moet worden. Het heeft een diep begrijpen van de geschiedenis nodig, maar belangrijker, het heeft een dieper begrijpen van jezelf nodig. Als je leert je niet met anderen te vergelijken, als je geen neurotische inzinking hebt, als je je niet hetzelfde kleedt of uitziet als je buren, of je op dezelfde manier aanpast – dan ben je goed bezig. Je bent óf een individu, óf een conformist.

 

Mensen verwarren bevliegingen met individualiteit. Intellectuelen zijn de belangrijkste voor bevliegingen, als er iemand naar voren komt met een nieuwe techniek of vaardigheid voor schrijven of poëzie, en voor dat je weet is daarbuiten er een ziekelijke overvloed van; en ze sluiten zich allemaal aan bij een groep en mooie en wonderbaarlijke woorden met elkaar spreken, totdat het eindigt met een abstracte woordenstroom als ze proberen elkaar te imponeren met hun humor en intellect. Rages zijn eenvoudig andere wegen van een weer een groep die een nieuw conformisme voor zichzelf creëren. Aangezien we proberen te ontsnappen aan gevangenismuren, hebben we de neiging direct nieuwe te bouwen omdat we eraan gewend zijn.

In het verleden was het, alweer de anarchist, die het dichts bij een ware individualiteit kwam. Niet de anarchist die rondliep en overal bommen neergooide, maar anarchie in zijn ware betekenis, betekende een individu die zich aan geen enkele norm aanpaste. Hij trapte ook niet op iemands tenen. Hij liep gewoon rond en luisterde naar wat er werd gezegd. Eens of oneens, niet toestond door bedreigingen gedwongen te worden het eens te zijn. Hij zou waardig blijven. De onzin terzijde leggen en zijn eigen weg gaan. Dat was er de oorspronkelijke betekenis van. Dit is een ark-achtig (archy) iets, waarin we leven. Kijk, dit is de archy (ark) van de oude religie. De oude belofte van de godheid duurde zolang de zon scheen, dan werden deze wetten bepaald en de mensen zouden leven. Vanaf ons gezichtspunt, reist de zon in een boog aan de hemel. Dat was natuurlijk de Ark van het Verbond. Het verbond is er, ja, je hebt bewolkte dagen en je wilt zonnige. Je hebt je slechte dagen maar je zult ook je zonnige dagen hebben; en dat was zowat alles waar je in je leven op kon hopen. Alles tegen dat systeem was anarchie, zie je.

.

Degene die zich niet wilde aanpassen, en buigen en doen wat hem gezegd werd, eenvoudig omdat het gewoonte was te doen wat ons verteld werd, werd een anarchist genoemd. Later werd het een vorm van rebellie en het haakte zich vast aan andere bewegingen. Wij zijn sociale wezens. We zijn gezelschapsmensen. We houden ervan met elkaar om te gaan. Ons probleem is echt, of we nog steeds met elkaar kunnen omgaan en volledige individualiteit of vrijheid van onze eigen gedachten kunnen behouden? Je ziet dat mensen, zelfs vrienden zich tegen je keren als je te veel tegenstrijdige opinies over datgene dat in henzelf als groep stilletjes aan het vastzetten is, naar buiten brengt. Ze worden groepsdenkers, zonder dat ze het zich realiseren. Het is iets beangstigends als je je realiseert dat de meeste mensen je willen overtuigen van hun kant van een argument; en je niet alleen willen overtuigen, maar je daarvoor willen winnen.

 

Ik heb geen problemen met het begrijpen en het eens zijn dat we het niet eens zijn en het daarbij laten zonder daarover te vallen, maar je ziet dat de meeste mensen erover zullen vallen omdat ze eenvoudig willen dat jij denkt zoals zij denken of geloven zoals zij geloven. Dat zien we altijd in onze inter-persoonlijke relaties; en dat is ons grote dilemma, afgezien van een dominante elite dat ons hun geldsysteem gegeven heeft, handel en succesvolle roverij. We hebben ook een probleem met onze eigen individualiteit. Kunnen we er mee omgaan of niet? Dat is nu precies het grote vraagteken.

 

Veel mensen zullen van een volledig en uitgesproken, dictatoriaal socialisme houden omdat ze niet met individualiteit kunnen omgaan. Ze willen Peter Pan’s blijven, altijd in een eeuwige kindertijd en spelen. Alleen een dwaas zou dat doen, want als je niet volwassen wordt, zul je de echte wereld niet kennen en je zult de akelige monsters boven je niet kennen; al hun plannen om jou te manipuleren en slechte dingen te doen. Aan kinderen wordt de waarheid niet verteld en de keuze de waarheid niet te kennen. Het is een keuze. Als je de ogen ziet verglazen wanneer je iemand iets belangrijks over hun eigen welzijn en het welzijn van anderen vertelt, maken ze de keuze, een Peter Pan te zijn, precies op daar, of het risico om het te weten, dat betekent dat je het risico neemt daarop te reageren. Het riskeert ook het opzij zetten van de comfort zone (onvertaald), ofschoon, nep als ze zijn, de samenleving dat gegeven geeft om in te geloven.

 

Dat is het voor vanavond. Heb een fijn weekend. Van Hamish en mijzelf, een fijne avond, en moge je god of je goden, met je zijn.

Vertaling: oktober 2007, M. Eken.

 

"Whose Garden Was This?" by Tom Paxton

Whose garden was this?
It must have been lovely.
Did it have flowers? I've seen pictures of flowers,
And I'd love to have smelled one.

Whose river was this?
You say it ran freely?
Blue was its color?
I've seen blue in some pictures,
And I'd love to have been there.

Ah, tell me again I need to know:
The forest had trees, the meadows were green,
The oceans were blue and birds really flew,
Can you swear that was true?

Whose grey sky was this?
Or was it a blue one?
Nights there were breezes?
I've heard records of breezes,
And you tell me you've felt one?

Ah, tell me again I need to know:
The forest had trees, the meadows were green,
The oceans were blue and birds really flew,
Can you swear that was true?

Whose garden was this?
It must have been lovely.
Did it have flowers?
I've seen pictures of flowers,
And I'd love to have smelled one.

 

"Van wie was deze tuin?" door Tom Paxton

Van wie was deze tuin?

Hij moet bekoorlijk zijn geweest.

Stonden er bloemen? Ik heb bloemen op plaatjes gezien.

En ik zou er dolgraag een hebben geroken.

Van wie was deze rivier?

Je zegt dat ze vrij stroomde?

Was haar kleur blauw?

Ik heb blauw op een paar plaatjes gezien

En ik zou er dolgraag zijn geweest.

Ah, vertel me weer, ik moet het weten.

De bossen hadden bomen, de weilanden waren groen,

De oceanen waren blauw en vogels vlogen echt,

Kun je zweren dat het waar was?

Van wie was deze grijze lucht?

Of was het een blauwe?

Waren er ‘s nachts briesjes?

Ik heb opnames van briesjes gehoord,

En jij vertelt me dat je er een gevoeld hebt?

Van wie was deze tuin?

Die moet prachtig zijn geweest.

Stonden er bloemen?

Ik heb plaatjes van bloemen gezien en

En ik zou er dolgraag een hebben geroken.