ALAN
WATT BLURB (i.e. educatief gesprek):
“Middeleeuws,
feodaal collectief
tot
kapitalistische monopolist.
Het
dilemma van individualisme in stormige zeeën ”.
27
juli, 2007
Dialoog Copyright Alan Watt – 27 juli,
2007 (uitgezonderd muziek en literaire citaten)
WWW.CUTTINGTHROUGHTHEMATRIX.COM
www.alanwattsentientsentinel.eu
Hallo mensen. Ik ben Alan Watt en dit is cuttingthroughthematrix.com
en alanwattsentientsentinel.eu op 27
juli, 2007 en tjonge, de tijd vliegt.
In heel Canada en de Staten en delen van Europa, hadden we
vreemd weer dat plaats móest vinden om de bedriegerij over globale opwarming
bij elkaar te doen passen. We hebben vloedgolven in verschillende delen van
Europa gehad. Vloedgolven in sommige delen van Quebec
met onophoudelijke regenbuien en de bedoeling is dat iedereen daar natuurlijk
over moet praten, omdat de hele media erover praat en Al Gore “Goort” erover door want dat is zijn werk. Daar is hij voor
opgeleid, dit te doen; de man van de grote oliemaatschappijen, die familie is
van een paar hele beroemde mensen uit het verleden die
met wereld management te maken hadden. Er wordt ons getoond wat de effecten
zogenaamd zijn van de globale opwarming. De avonden waren tamelijk fris. In
feite, in juli, precies deze maand, moesten ik en andere mensen ’s avonds de
houtkachel aanmaken, dat is voor mij de eerste keer. Ik heb het in het verleden
gebruikt en misschien een keer in de vijf jaar zet je de houtkachel aan in het
begin van juli en alleen voor de eerste paar uur in de
ochtend, alleen maar om de kilte uit de lucht te verdrijven.
Maar, dit is nieuw omdat we getraind moeten worden, door
geleidelijke training zo van, “Oh, mijn God de hemel valt naar beneden.” De
hemel valt naar beneden en in zekere zin hebben ze
gelijk, sinds je de luchtmacht jou kan zien besproeien en het spul iedere dag
naar beneden valt om deze globale opwarming te veroorzaken, plus wordt HAARP
gebruikt om elektromagnetische pulsen door te atmosfeer te creëren. Dit is
allemaal een deel van hetzelfde fenomeen. Het is een wetenschap en
wetenschappen worden gebruikt om ons te domineren in zowat iedere sfeer van ons
leven tegenwoordig. Daarover ga ik praten, de sfeer van onze levens en wat
realiteit is. Realiteit wordt op ons geprojecteerd, wat wij als normaal
accepteren. Hoe de techniek van het dialectische proces in feite ook op een
natuurlijke manier is ingebouwd, in de betekenis tot alles wat in onze
persoonlijke levens gaande is en zelfs nationaal en internationaal. Voor ieder
effect of iedere kracht, is er een gelijke en een tegenovergesteld effect of
tegenovergestelde kracht. Iets wat we altijd ervaren maar nooit uitcijferen wat
het is. Het is een wet van de natuur.
Helemaal in de Middeleeuwen zien we de doorsnee mens, de
meerderheid van de mensen, echt in een feodaal systeem leven. Een feodaal
systeem met zijn koningen, koninginnen, adel, aristocratie, zijn geleerde
klasse die de aristocraten onderwezen en het systeem leidden. Zoals
bureaucratieën het tegenwoordig leiden, iedereen werkt samen om hun systeem op
de plaats te houden – een systeem waar de grote hoop van de bevolking
analfabeet was. Ze werkten allereerst op het land en leverden mannen voor het
leger van de koningen die weggingen en veroverden; en de wereld werd door deze
onzichtbare godheid geleid, een God. Dat was alles wat hen werd verteld: een
alles doordringende, alziende godheid die alles wist, je gedachte kende en je
kon tegenhouden naar een hemel te gaan. Een heaven (hemel) is een haven (haven, toevluchtsoord). Een
haven is waar schepen naar toe gaan om een storm te ontwijken. De kinderlijke
fantasie die je aan mensen geeft die in nogal helse omstandigheden leven, het
maakt het leven een beetje gemakkelijker te denken dat je ergens een beloning
krijgt, waar al je beproevingen voorbij zijn.
In het feodale systeem, hadden de meeste mensen een gevoel
van onbelangrijkheid, klein in het grote schema van de dingen, iets wat ze niet
konden begrijpen; het was zo groot en enorm. Het ging verder dan waar zij
controle over hadden; en dan komt de vervreemding, als je tegen schijnbare
massieve, machtige krachten opkijkt. Zo was het tot de protestantse revolutie
kwam – en het was een revolutie met meerdere aspecten dan alleen een religieuze
revolutie. Het nam de vorm van religie aan omdat religie de allereerste
steunfactor was om de oude structuur op z’n plaats te
houden, intact te houden. Het gaf de adel het geloof voor hun daden omdat “het
de wil van God was”, en het zou, dat wat ze met hun oorlogen en hun
plunderingen en zo meer deden, rechtvaardigen. De Protestantse revolutie was
een revolutie in de zin van Hegel, zoals alles dat aan de gang is, lang voordat
Hegel er aan te pas kwam om het in een nieuwe term te plaatsen. De antieke
mensen wisten dit ook, omdat een these altijd een natuurlijke
antithese voortbrengt, die naar een synthese voert en de synthese wordt de
nieuwe these; en het is een voortdurend proces. Sommige
mensen verwijzen hiernaar als vooruitgang.
Vandaag leven we in een ander systeem omdat zij dit aan de
top zeer goed begrijpen. Er wordt geleerd, een paar mensen voor hoge posities
te selecteren. Ze nemen hiervoor professoren om hen dit soort dingen te
onderwijzen, daarom proberen ze de nieuwe synthese te grijpen, die de these wordt en het dirigeert. Ze begrijpen dat dan de
antithese zal verschijnen, dus creëren ze die eerst en houden
er controle over. Daarom geven ze je alle kanten en
manipuleren je, door middel van een specifieke, geplande agenda.
Maar, teruggaande naar de revolutie: de protestantse
revolutie was een reactie tegen het oude systeem die individualiteit
onderdrukte. Totdat een kleine middenklasse langzaam in aantal en
belangrijkheid was toegenomen, zodat zij de protestantse revolutie leidde,
gedeeltelijk omdat het oude feodale systeem niet opgezet was hen te hanteren,
hen macht te geven. Daarom creëerden ze hun eigen opening, door middel van een
revolutie. Dat er Rozenkruisers bij betrokken waren is geen twijfel, maar de
tijd was rijp voor het rangschikken wat een onderdrukte vorm bleek. Het was
onderdrukkend voor de middenklasse, de klasse van boeren. De meerderheid van
het publiek in Europa kende alleen dat, wat de religie hen gaf. Dat was hun
scholing, een scholing die iedere zondag werd gegeven en als ze naar huis
gingen spraken ze erover omdat de meeste van hen niet
konden lezen. Ze hadden geen toegang tot geschiedenis, geen toegang tot iets
buiten hun kleine wereld.
In vroegere tijden werden revoluties
op de eerste plaats door middenklassen geleid, soms door grote kapitalistische
belangen gefinancierd, die deze middenklasse gebruikten, om andere competities
te bestrijden. In
het feodale systeem hadden de ambachtslieden hun gilden. Vrijmetselaars zijn
gek op het bespreken van hun mythes, over hoe ze gesticht werden en iedereen wordt
feitelijk dezelfde mythes verteld en het zijn mythen. Er zit een beetje
waarheid in het feit dat de ambachtsgilden en alle handelspersonen, waar alle
stadjes en steden en staten op leefden, kleine monopolys waren. Zij hielden de
lonen hoog. Zij hielden de prijzen hoog. Ze werkten met elkaar als een
broederschap. Zelfs in Londen moesten ze op een tijdsstip, wetten doorvoeren
omdat de gilden van de visserij de prijzen zo hoog hadden opgedreven, dat de
gewone mensen zich geen vis meer konden veroorloven. Ze voerden de prijzen
kunstmatig op door middel van afspraken onder elkaar.
.
Na de kruistochten zie je dat het grote geld naar Europa
kwam, veel daarvan van de plunderingen, de buit, door zuiveringen in het Midden
Oosten. Sommige van deze gilden werden machtige monopolys die dan in zaken
gingen van het creëren en het uitgeven van investeringsgeld – het lenen van
geld. We weten allemaal, zeker degene die de geschiedenis van de goudsmeden een
beetje bestudeerd hebben, hoe ze het systeem van het lenen van hun goud, hebben
opgezet, dat voornamelijk ergens daar buiten was; en toen zagen ze dat ze
daarvoor in de plaats briefjes konden uitgeven die het goud representeerde dat
in hun kerkers gedeponeerd was. Ze ontdekten dat in een mum
van tijd al het geld dat gedeponeerd was in alle kerkers en waar ooit op
dezelfde tijd naar werd gevraagd, er niet was. Vandaag noemen ze dat een run op
de banken en daarom konden ze meer en meer papieren briefjes drukken dan ze aan
goud bezaten – oude trucks. Trucks die eigenlijk al heel lang, in veel oudere
civilisaties gebruikt waren.
Hoewel, met deze revoluties en de Lutherse Revolutie was er ook een revolutie of een reactie tegen
het oude feodale systeem, waar mensen eigenlijk in de
samenleving vastzaten. Er was geen stijgende mobiliteit. Er was geen echte
individualiteit an sich.
Iedereen behoorde tot zijn groep. De wereld was heel, heel eenvoudig omdat
alles dat je kende, was religie. De spelen die je zag
werden moraalspelen genoemd, allemaal gebaseerd op de oude Bijbelse verhalen om
je op je plaats te houden. Om je te doen begrijpen wat goed was en slecht was,
en waarvan je zou denken dat het voor je godheid was. Het was
eigenlijk voor het systeem.
Als revoluties uitbreken, is er altijd een tegenreactie
vanuit het bestaande systeem, zodat we eindigen met oorlogen tussen het oude feodale systeem van het katholicisme, die het
feodale systeem van de adel en de aristocratie ondersteunt en een vastgeroeste
manier van leven, tegen een nieuw, opkomend systeem van een grotere middenklasse
met zijn leer, een vreemd idee over een individuele verlossing die in de lagere
klassen werd verspreid. Individueel contact met een godheid, in tegenstelling
tot dit oude alziende oog soort godheid, die veraf was
en geen echt persoonlijk kontact had, een individu was daarom onbetekenend.
Iedereen voelde zich onbetekenend in het grote schema van de dingen. Het
was een groot mysterie.
De protestante revolutie bracht dit gevoel van een
duidelijke individualiteit met zich mee; en daaruit kwam hun synthese van een
nieuw systeem, gebaseerd op wat zij de protestantse “werkethiek” noemde, die
het naar extreme inhaligheid en accumulatie bracht; en dat was echt de eerste
opzet van een “ik-soort” samenleving: ik en mij en
van mij. Er is altijd een reactie, zie je, op alle revoluties, die zij
vooruitgang noemen; gedeeltelijk om een persoon te bevrijden en altijd eindigt
dat je terug bent, in ketenen gevangen, in een andere vorm die je niet hebt
voorzien. Hoewel, er zijn mensen die deze wetenschap
begrijpen en zij weten zeker dat het gaat gebeuren en zal geburen.
.
Sommigen van die handelsgilden fuseerden en werden
kapitalistische uitleners, hele grote woekeraars, zeer
machtig, en soms waren beroemde mensen uit de geschiedenis daar het hoofd van.
Ze werden monopolistisch; en in dit nieuwe systeem, was er niets beschreven
waar een individu geen ongelofelijke macht over kon hebben, geld en rijkdom van
landen of hele naties of groepen daaruit. Het duurde niet lang voordat deze
aanvoerders van het geld, kapitaal en investeringen, nadat ze op bepaalde
tijden schermutselingen en ronduit oorlogen met elkaar hadden, met privé legers
fuseerden en hun hogere clubs oprichtten; en die hebben we tegenwoordig nog
steeds. Zíj runnen de show. Deze aanvoerders van
handel, weer met het Hegeliaans, dialectisch proces, werden een synthese, die
aan het begin staat van een nieuwe these omdat ze een
reactie tegen hen verwachten; en dan worden ze het oude systeem net zoals het
oude feodale systeem was. Ze houden zich met vreselijke wreedheid aan hun
systeem vast én aan het bezit van tamelijk geavanceerde wetenschappen. Wat we
vandaag zien is, dat hun agenda van dominantie wordt vervuld voordat ze het
verliezen; en daarom is er die hele hype en terreur van deze fascistische
elite. Heel oude families, die ver teruggaan naar de gilden en zelfs verder dan
de uitleners van het geld, handel en volledige monopolistische waarden, waar ze
in het bezit zijn van enorme gebieden in de wereld met minerale bronnen,
mijnen, olie enz.
Deze aanval op de individuele vrijheid en individuele
rechten leidt naar haar eigen hegeliaanse dialectiek, omdat er zo veel mensen
in conflict waren met strijdige gezichtspunten; en dan worden ze gecombineerd;
door de tijd heen nestelen zich hun regels en reglementen en het individu wordt
weer in de grote groep gedompeld, altijd toenemend. We zagen dit met de uitwas
van kapitalisten die dit begonnen waren. Piraten waren daar veel van. Veel
overblijfselen gaan terug naar de dagen van de piraten, de boekaniers, terwijl
ze graaiden en plunderden en de geheime genootschappen gebruikten om hen te
ondersteunen, omdat ze geheim moesten houden hoe ze hun rijdom hadden verworven
want ze waren respectabel!
We zien in een bepaalde tijd, mensen die tot de boerenklasse
behoorden, naar de industriële eeuw werden gedwongen door dezelfde
kapitalisten, die hen vrijheid beloofden en bijeen drong in deze opgeworpen
industriële steden, die in smerige en verwrongen condities leefden en 16 uur
per dag aan machines werkten. Ze hadden een hele lage
levensverwachting. daaruit kwamen mensen die een ander soort vrijheid
predikten: vrijheid voor het individu van de lagere klasse, natuurlijke
rechten, natuurlijke vrijheden. Maar, om het te verwerven werden ze
gunstelingen in de grote groepen en wonnen aan macht. Macht om zelfs andere
mensen te chanteren door procedures in te trekken, vaak in het nadeel van de
mensen, omdat je voedsel, kolen of wat dan ook kon intrekken; en toch was het
gemakkelijk om beide standpunten te zien.
Alles brengt een dialectisch probleem voort, die een
synthese zal vormen. De synthese is alleen de rotsachtige formatie, dat solide
eindproduct dat zijn macht probeert te houden; en van daaruit maakt zich een
nieuwe groep los, die verder wil. De oude groep zal altijd wraak nemen door proberen
zich vast te houden aan waarvan het denkt dat normaal is, steeds weer door de
tijd heen, precies tot de huidige tijd; en dat brengt ons naar het probleem:
wat is individualiteit?
Een ding is, vrij te zijn in je geest. Het andere is te
denken dat je in je leven en in je geest vrij bent, maar als je afbreekt wat de
gemiddelde persoon doet en waar zij toe behoren, zelfs door geboorte, is het
dan echt individualiteit? Alles om je heen, vanaf de reclameborden tot je
opvoeding, tot verwachtingen van ouders, verwachtingen van de klasse,
verwachtingen van leeftijdsgenoten, heeft allemaal met conformiteit te maken.
De oude grap “ben anders, draag jeans” klopt. Als je naar de jonge mensen
kijkt, zeker naar diegene die denken dat ze rebelleren door welke mode dan ook
die hen gegeven is. Ze denken nooit na wie hen de mode gaf om mee te
rebelleren, omdat ze het zelf, net zo min uitvinden als de rapper die
zakbroeken met het kruis op de knie heeft uitgevonden. Wat ze echt laten zien
is dat ze zich willen conformeren met een bepaalde groep, met vóór-
gefabriceerde maatstaven en uniformen. Uniformiteit is conformiteit.
v
In deze eeuw van de macht van de groep, groepsdenken, een
beweging die met de juiste redenen naar het einde van een industriële eeuw
begon, om macht aan het individu te geven, door middel van groepseisen. We zien
dat de groep uiteindelijk overgenomen wordt door de hogere psychopaten die
weten hoe ze grote groepen mensen moeten manipuleren. Dat is het talent dat ze
hebben. Het is slechts één stap verwijderd vanaf daar, kinderen te worden onder
deze leider, omdat we nooit echt het Grote Vader symbool dat we in onze geest
hebben, afgeschud hebben. Een symbool dat ooit een of andere godheid aan het
hoofd had. We komen altijd in de problemen als we daar een mens voor in de
plaats zetten.
Iedere cultuur koestert conformiteit; en wat is conformiteit
als je denkt dat je vrij bent, zonder te kijken naar de kleding en de
gedragscodes? Vanaf heel vroeg is je geleerd spontane gevoellens te onderdrukken.
Spontane gevoellens en uitdrukkingen daarvan zijn deel van de ontwikkeling van
een echte, eerlijke individualiteit. Toch is het vrij natuurlijk voor de ouders
het te onderdrukken. Enig gedrag van kinderen moet onderdrukt worden om
iedereen rust te geven, inclusief andere kinderen, maar er zijn andere
uitdrukkingsvormen van kinderen die onderdrukt worden, ter wille van de
mentaliteit van groepsdenken: de regels van de groep, of de religie, of alle
andere dingen die bepaalde groep ondersteunen.
Iets anders dat spontaniteit en creativiteit vernietigt, is
onderwijs, omdat onderwijs goedgekeurd is zoals scholing, vanaf de top gezien,
zou moeten zijn. Wat het zal zijn is een vorm van versterking en behoud van het
systeem, de groep en de cultuur. Nog belangrijker, het
ondersteunt een elite die op de hoge ranken van deze organisaties zitten en
beslissen wat het formaat is en wat er onderwezen moet worden – wat wel en wat
niet. Als gevoelens van de kinderen onderdrukt worden, heb je
hoofdzakelijk gevoellens van vijandigheid, precies als de ontwijking van een
van ouders, en dat zul je horen. “Gedraag je niet zo
bij die en die. Hij of zij is een goed mens”, maar het kind trekt zich
instinctief van de persoon terug. Ze vinden iets in hen niet fijn, ze kunnen
meestal niet uitdrukken waarom. Ze voelen iets aan. Alle kinderen zullen
frustraties hebben.
We hebben allemaal frustraties gehad, levend in een wereld
vol met regels en reglementen, wat wel en niet mag, verwachtingen van gedrag,
leiding en zelfs van een vorm van werken dat huiswerk is, en al dit soort
dingen die allemaal verbonden zijn met elkaar. Daarom word het kind verteld dat
ze moeten toegeven. Ze moeten aan de eisen toegeven – eisen die aan hen gesteld
worden. Ze worden in zekere mate rebels, laten het op verschillende manieren
zien, soms onschuldig. Wat ze werkelijk proberen is tegen de machteloosheid
rebelleren die zij in de samenleving voelen en die ze niet begrijpen. Daarom
werd religie altijd gebruikt om de scholing te versterken door hen alle regels
te geven, reglementen en redenen waarom dingen waren zoals ze waren, heel
simplistisch. Er was ‘n tijd dat het werkte. Vandaag met de wetenschap die zich
als een vervanging voor religie verheft, is het heel moeilijk om religie nog
als regelgeving te gebruiken – niet dat alle regels fout zijn.
Waarom wordt deze noodzaak tot confirmatie doorgezet en
gepromoot, zelfs geëist?
l
Kinderen wordt geleerd, dat gevoellens eigenlijk niet van
haar zelf of hem zelf zijn, zoals, iemand mogen; bepaalde mensen mogen en
vriendelijk tegen ze zijn, ze niet te bekritiseren, naar ze te glimlachen. Om
te beginnen leer je ze net te doen alsof. Lach naar
die en die, dat neemt, met de sociale druk in hun leven toe. Als je niet naar
iemand glimlacht, zelfs al glimlachen ze niet terug bij de afmeldbalie, de
persoon die “een fijne dag’ zegt, “een fijne dag” net als een robot, dit zijn
sociale aardigheden, kun je zeggen, maar het zijn ook verwachtingen. Als je
niet terug glimlacht, ben je antisociaal. Je wordt direct geclassificeerd. Je
weet dat deze persoon die naar je glimlacht net doet alsof als ze dat doen en
het betekenen niets; en ze geven er zelfs niet om wie je bent. Je bent gewoon
een object dat voorbij de afmeldbalie loopt, een van de velen. Maar als je niet
op een plezierige manier handelt, ben je antisociaal. Ons wordt geleerd altijd
te doen alsof om het economische systeem te dienen, dat uiteindelijk onze eigen
overleving bekort door te doen alsof, en zó op te treden dat we ons zelf naar
werkgevers kunnen verkopen. We verkopen onze diensten als je zelfwerkzaam bent
en het is allemaal nep.
Het is eigenlijk erger als je de ladder opklimt. Als je bij
de lage werkende klasse hoort, geven ze er niets om als je kortaf bent,
langzaam of teruggetrokken, zolang ze je maar aan het werk krijgen; en ze geven
je trouwens toch een proefperiode. Maar, als je jezelf verkoopt, wordt het een
ander verhaal. Je moet welgevallig zijn en laten zien dat je opgewekt bent. Je
moet je glimlach uit en aan zetten zoals een lichtknopje; dat is onnatuurlijk.
Iedereen vandaag speelt zijn kleine deel uit in de samenleving die ze echt niet
begrijpen; en omdat ze het niet kunnen begrijpen, omdat ze frustraties binnen
in zich hebben, hebben ze verwachtingen over wat de samenleving hen geleerd
heeft te verwachten en dat heeft het bemoeilijkt – ze willen iemand anders de
schuld geven, liefst een groep. De meeste mensen zijn groepsdenkers en zij
identificeren zich met en groep, een cultuur, een volk, een ras of een religie.
Daarom willen ze iemand anders de schuld geven voor al hun problemen. “Als we
deze groep niet hadden, zouden we in een Utopia leven.” Het oudste ding uit het
boek; en het is niet allemaal gelogen.
Er is geen twijfel over mogelijk dat in nationalisme, sterke
etnische groepen die zich met elkaar identificeren, zeker proberen en over het
algemeen gebruikt worden door hele intelligente mensen
aan de top, om anderen te domineren. Dit is weer iets eeuwenouds, dus zitten
er, door de eeuwen heen, altijd kleine hoeveelheden waarheid hier en daar bij
concurrerende groepen. Ze doen zeker akelige dingen tegenover elkaar. Het is
eigenlijk een uitbreiding van een paar dat samen leeft en niet samen zouden
moeten zijn, die ook akelige dingen tegenover elkaar doen, en elkaar voor al
hun fouten en slechtheden in hun leven, de schuld geven.
Als we niet over het fundamentele heen kunnen komen (de
kleinere versie), hoe in hemelsnaam kun je denken dat je mogelijkerwijs de
grotere versie van landen en mensen die met elkaar oorlog voeren om dominantie,
kan heenkomen? Daarom hadden ze in heel oude tijden altijd symbolen van fascia (panelen) en symbolen van een veronderstelde
aartsvijand. Eén representeerde de dominante elite en de machtsstructuur en de
structuur van het geld, de commerciële structuur. De andere representeerde het
vermeende volk samen, verenigd, voor zichzelf werkend, het dialectische proces,
de tegenstellingen. Maar, als een andere dominant wordt, wordt het voor
iedereen die erbij betrokken is een horrorshow, inclusief diegene ooit aan
dezelfde kant. Dat is weer de menselijke natuur.
Als emoties gesmoord worden, heb je gebrek aan spontaniteit
in het leven en dat is wat we om ons heen zien. We zien aanvaarde normen, de
glimlachende grijns die andere soorten dieren ook hebben. In wezen is het een
teken van geen bedreiging, of welwillendheid of om gerust te stellen. Ons is
geleerd terug te gaan naar eenvoudige dierlijke trekken, dan onszelf uit te
drukken. Een emotioneel iemand zijn is synoniem geworden met niet in balans
zijn of ongegrond zijn. Dit verzwakt het individu. Het maakt de persoonlijkheid
vlak. Het maakt het gesprek binnen in de mens vlak. Daarom zijn ze overgeleverd
aan trivialiteiten – aanvaarde trivialiteiten, die niemand bedreigen. Hoewel,
als emoties onderdrukt worden, zoals alles wat onderdrukt wordt, komt het op
andere manieren naar buiten. Het komt in onze samenleving op duizenden manieren
naar buiten; en daarom heb je al deze goedkope en bonte sentimentele liedjes,
die dingen uitdrukken waar mensen naar snakken en die ze niet in hun echte
levens kunnen uitdrukken. De hele industrie overdrijft hiermee tot een ----? graad en hetzelfde met films. De vervulde wens van dat wat uitgehongerd
is zoals het in filmvorm, op geconcentreerde manieren, intens wordt uitgedrukt
want mensen emotioneel, in hun eigen levens, uitgehongerd zijn. Niet alleen om
emoties te ontvangen maar te geven. Het is taboe. Hoe wetenschappelijker de cultuur
wordt, des te meer taboes heeft deze dominante elite nodig om ook de emoties
van mensen te onderdrukken. We worden de Borg, zie je.
De oude Grieken hadden verscheidene spelen die ze opvoerden,
tragedies genaamd. De tragedies gingen over de ervaringen van iedereen: over de
vreugde van de jeugd, de vreugde van het hebben van vrienden. De vreugde van
zoveel dingen of zelfs een familie en nakomelingen hebben en hen in hun levens
zien opgroeien en eraan meedoen, maar ze gingen ook over de dood. Verschillende
culturen gaan met de dood op verschillende manieren om. Als er een hogere vorm
van individueel recht of vrijheid in een samenleving is, zullen ze anders met
de dood omgaan dan mensen die nog steeds in de mentaliteit van het groepsdenken
zitten. In Griekenland legden ze alle nadruk op het leven, de grote puzzel –
leven en dood. Ze leggen alle nadruk op het leven zelf en gaven uiting aan het
leven, het tot het uiterste te leven, dat dood gewoon een vreemde
schaduwachtige plek was waar schaduwen zich verzamelen en niet veel doen,
gewoon staan; dus gingen ze daar niet met meer detail, op in.
De
Egyptenaren waren anders. Zij hadden de farao’s en de Egyptische elite had de macht van een god op
aarde. Hun woord was wet. Hun bevel werd zonder aarzeling op alles uitgevoerd.
Ze waren god op aarde, en daarom hadden ze een geloof in de onverwoestbaarheid
van het menselijke lichaam als een god, daarom probeerden ze diezelfde lichamen
voor eeuwig te behoeden en zelfs na de dood, door middel van balsembewerkingen.
Ze werden het nooit echt eens over iets dat verder lag.
Het Judaïsme ging er weer anders mee om. Zij accepteerden
het idee van de ondergang van het individuele leven en ze gaven het een gezicht:, een staat van geluk en rechtvaardigheid, die door
toekomstige nakomelingen bereikt zou worden. Verder ging
het eigenlijk niet.
Het christendom, vanwege zijn op commercialiteit gebaseerde
systeem, reed op de rug van een rijk vanaf het begin in Constantijn – het
commerciële systeem van een regeringsstructuur; en daarom was het zeer
onderdrukkend. Het leven moest deels jammerlijk zijn en vrij vaak, heel vaak,
rampzalig, waar ze je een hemel of een Utopia gaven en je beproevingen zouden
voorbij zijn; dus troostten ze mensen door beloftes van een soort lekker leven
na de dood, je beloning.
We zitten hier nu, vandaag in de post religieuze samenleving,
waar wetenschap God is geworden, ons voortdurend nieuwe theorieën
vertellend, die over het algemeen hun oude theorieën samentrekken of zelfs de
theorie van gisteren. In ieder geval, zoals alle goden, wil je totale controle
en gehoorzaamheid; en je ziet dat het door middel van wetten erdoor komt
vanwege zogenaamde ontdekkingen binnen de wetenschap die onze gezondheid
beïnvloeden en andere dingen. Toch, in onze wetenschappelijke eeuw, ontkennen
alle mensen samen de dood. Je denkt misschien dat het een komische stelling is,
maar het is een feit omdat we geen vroege scholing in ‘n theologie hebben. We
hebben niets, uitgezonderd de harde wetenschap – wetenschappen die de mensen
ontmenselijkt. Ze hebben ons verteld dat we gewoon meevallers van de natuur
zijn. We zien hen mensen door vaccinaties herbouwen, ofschoon het bewijs zich
opstapelt en er bergen bewijzen zijn geweest dat er iets schandelijks achter deze
vaccinaties zit en dat is een feit. Daar is geen twijfel over mogelijk. Met
andere woorden, deze bijverschijnselen zijn niet allemaal onopzettelijk,.
Hoewel, vandaag ontkennen mensen de dood en daarom zijn ze
er neurotisch over. Ze kunnen er niet over praten, maar ze laten hun neuroses
op veel, veel manieren zien. Dood en lijden gaan naar bepaalde mensen, soms
naar alle mensen in bepaalde tijden, tenminste het
lijdende gedeelte. De oude dood komt altijd. Het was ooit de sterkste prikkel
tot het leven zelf. Je was vóór het leven vanwege deze dingen. Het was een
bindende kracht voor mensen om in tijden van nood samen te komen. Zonder de
negatieve kant van de dingen, kun je de positieve kanten van de dingen niet
waarderen. Daarom, als je het negatieve ontkent, kun je het ook niet van het
positieve genieten. Je kunt de positieve kant niet bereiken. Je zult altijd
zoeken en iets door andere middelen proberen op te vullen. Het is als het eten
van goedkope chocola terwijl je een echte duur stuk heb had, en zonder te
letten op hoeveel mensen het hele probleem van de dood willen ontkennen, komen hun
ideeën nu binnen in de mensen naar boven, ondanks de onderdrukking.
Het is de reden voor de verschraling van de ervaringen in
het leven van de meeste mensen. Het is een angst die achter alles zit, die niet
verdwijnt. We laten dat in de westerse wereld zien, deze heftige angst voor de
dood door het ongelooflijke bedrag geld dat mensen verkwisten aan begrafenissen
alsof het een soort afbetaling is. Een eerbetoon om iets te sussen maar behalve
begrafenisondernemingen ongelooflijk rijk te maken en een plek aan alle
rouwende te geven waar zij ten minste iets kunnen uiten,
ofschoon ze behoed worden voelen ze een beetje schaamte en ongemakkelijk, dit
in onze samenleving zo te doen. We verkwisten zo veel geld aan begrafenissen.
Het is ongelooflijk. Dat is de reden waarom de New Age
werd gepromoot, om dat gat te vullen en ook om de mensen naar een hogere agenda
te veranderen; iets waarover zij niets weten. Het is eigenlijk om hen te
trainen naar een nieuwe samenleving door een dominante elite die de dingen waar
ik vanavond over spreek, begrijpen.
.
Ze hebben de wetenschappers erbij betrokken,
geschiedkundigen, filosofen en ze voorzien een tijd dat ze niet in staat zijn
hun geordende wereld te managen en ze gaan de bevolking drastisch verminderen;
en ze gaven deze grootindustriëlen die hier al een lange tijd zijn. Diezelfde
aanvoerders, die het oude systeem vernietigden. Dezelfde afstammelingen van hen
hebben besloten ons naar het volgende systeem te voeren, waar alle problemen
van de samenleving behartigd worden, omdat ze het probleem van individualisme
en waarnemingsvermogens binnen de massa, van plan zijn uit te roeien. Dat is
Utopia voor hen – afwezigheid van alle oppositie op hun agenda; en het is een
wreed beleid omdat wetenschap wreed is. Het ligt in de natuur als het zichzelf
de status van een almachtige religie heeft gegeven, dat je altijd ongelooflijke
wreedheid krijgt, omdat zij uiteindelijk wetten zullen eisen over alle facetten;
of wat zij zien als hun systeem, deze intellectuele elite.
Het doet er niet toe hoe idioot de wet is, of hoe idioot hun
theorie om de wet erdoorheen te krijgen is, het wordt
toch gedaan. We zagen dit tot op zekere hoogte, binnen
de Sovjet Unie met verscheidene wetten die aangenomen werden die absoluut
lachwekkend leken. Dezelfde wetten worden nu toch hier aangenomen door dezelfde
totalitaire mindset. Totalitaire mindsets
geven er niets om welke vlag boven hun hoofd wappert. Het doet er voor hun niet
toe zo lang het maar een enorm groepsding van de dominante minderheid aan de
top is; dan gaan ze allemaal akkoord.
De psychiatrie werd in het begin voor een goed doel
gebruikt, zeker om veel taboes te ontmythologiseren en de beperkingen die
problemen veroorzaakten in mensen die zich in diverse soorten neuroses
manifesteerden. Dan, als ze macht krijgen en ze worden acceptabeler,
worden ze, zoals altijd, dogmatisch en worden ze zelf conformisten. De
pioniers zijn verdwenen en degene die het overnemen zijn conformisten. Ze zijn
vanuit zichzelf geen creatieve mensen. Diegene die het
overnemen, zullen zich altijd conformeren en dan labelen ze mensen als
infantiel of neurotisch en plakken het met een label op mensen, die zich niet aan
het conventionele patroon aanpassen; een patroon waarover zij beslissen, hoe
een normaal individu moet zijn.
Hoe kun je een standaardisatie op mensen gebruiken als we
allemaal verondersteld worden verschillend te zijn. Wat is
normaal?
Normaal is confirmatie. Als we de normale mensen van het
communistische gebied in een Sovjet Rusland nemen, zijn ze verschillend van de
normale mensen van het post Sovjet Rusland. Cultuur wordt tijdens alle eeuwen
en perioden, aan mensen gegeven en van
bovenaf bestempeld en goed bevonden,. Het is hetzelfde
in de westerse wereld, precies hetzelfde in de westerse wereld. Een dominante
minderheid keurt goed en zorgt ervoor dat een ideaal van jouw wereld gedownload
wordt via films en televisie, een ideale wereld die niet bestaat, en je wordt
verondersteld je je aan dat ideaal aanpast. Alle
fictie die met je huis, de politie en de wet te maken heeft, het wettelijke
systeem en zelfs gezondheid en ziekenhuis drama’s zijn allemaal propaganda om
je een onecht beeld te geven over waar het allemaal werkelijk om gaat, zodat je
je zult aanpassen en gehoorzamen.
Vanaf het begin van de eerste dag op school wordt je geleerd
je aan te passen. Authentiek denken is taboe. Pas als bepaalde mensen met
bepaalde kwaliteiten die voor de dominante minderheid bruikbaar zijn hun
speciale gaven tonen, worden ze uit de reguliere scholing gehaald, vaak de
universiteit overslaan en voor een hogere positie worden opgeleid en er wordt
hen kennis gegeven die zelfs professoren op universiteiten niet krijgen. Ze
worden in de wapenindustrie gebracht, de wetenschappen die echt verder zijn in
natuurkunde en bewapening, voor vergevorderde vliegkunst, voor virale- en
bacteriële doeleinden, doeleinden voor oorlogsvoering en alle dingen die wij verondersteld
niet mogen weten; omdat we geestelijk zouden instorten als we wisten hoe
afgrijselijk de mechanismen zich boven onze hoofden opstapelen en in handen
zijn van een dominante minderheid.
Er zijn drie niveaus van wetenschap. Het professorschap
onderaan is voor de meerderheid, met inbegrip van de professor. Hij weet het
ook niet. Sommige van hen halen het later in het leven in, als zij zich in de
kringen bewegen, maar de knappere, degene die kwaliteiten hebben zijn niet noodzakelijkerwijs
betere mensen volgens menselijke standaarden, over het algemeen zijn ze dat
meestal niet. Ze hebben vaak psychopathische trekken. Ze zijn uit de middelbare
school of de universiteit getrokken waar ze opgemerkt zijn, die omzeild hebben
en daar, in de ware wetenschappen neergezet zijn. Want, de dominante minderheid
is zo ver gegaan in de voorbereiding zichzelf te behouden, waarvan zij hopen
dat het voor eeuwig zal zijn; maar zij kunnen nooit dit Zwaard van Damocles die zij boven onze hoofden houden, kenbaar maken.
Zoals ik zeg, het vervlakken van de emotie in onze
samenleving is gewoon aanpassing. Iedereen die andere trekken vertoond wordt
onmiddellijk gediagnosticeerd en geëtiketteerd en meegenomen naar een
observatiekamertje waar ze aangepast worden om in deze normale samenleving
terug te keren. Een normale samenleving waar mensen spartelen, uit elkaar
vallen. Hun families vallen uit elkaar omdat dit het einde is van dit familie
tijdperk. Echt, voordat we geboren werden is het al gebeurd, omdat relaties
tegenwoordig niet meer functioneren. We volgen patronen die voorheen werkten,
die in een bepaalde periode verschenen toen ze andere normen, moraal en geloven
hadden. Dat alles is de mensen afgenomen, maar ze proberen nog steeds wat
vooraf ging, na te bootsen. Je ziet de onenigheid overal omdat het systeem waar
we inzitten verschrikkelijk wreed is. Dit hele commerciële, uitgebuite systeem
is intens wreed. Het is een systeem van roofdieren waar iedereen geleerd heeft
om een roofdier naar ieder ander te zijn; en als je er heel goed in bent, wordt
je succesvol genoemd, een go-getter (onvertaald).
Vandaag hebben we steeds minder mensen die hun
persoonlijkheid helemaal kunnen integreren; en dat was iets dat zelfs in oude
tijden benadrukt werd toen de dingen niet zo stressvol waren voor langere periodes.
Er was minder uitbuiting. Er werd minder psychologische oorlogsvoering op
mensen uitgevoerd; en ja, zelfs je dagelijkse downloaden van advertenties in de
media, is deel van een psychologische oorlogsvoering. Het is bedoeld om je
vreselijk ongelukkig te maken met wat je hebt. In feite weten ze dat je
ongelukkig bent vanwege dit systeem dat jou controleert. Daarom hebben ze je,
nagemaakte, onechte vervangers gegeven, placebo’s, hele dure, die beloven je
heel gelukkig te maken en voldoening te geven.
Van de wieg tot het graf worden we uitgebuit in dit systeem
en dit wordt tegenwoordig normaal genoemd. In oude tijden, was “ken u zelf” een
fundamentele aanbeveling dat streefde naar kracht en geluk binnenin, omdat dat
de enige plek is waar het mogelijk kan bestaan. Het is niet ‘van buitenaf’ of
van een product dat gemaakt is. Het komt van binnenuit en dat geldt hetzelfde
voor je sociale relaties. Je gaat niet met een partner samen omdat die partner
je gelukkig zal maken. Dat is een westers concept dat tegelijk met het hele
idee van handel en uitbuiting kwam. Je moet binnen in je zelf gelukkig zijn, en
hopelijk is je partner dat ook, om alles dieper te laten groeien.
In dit systeem worden we in het donker gehouden door een
mammoet, een opperheer. Een mammoet van hele machtige
families, dynastieën met ongelooflijke rijkdommen die uit een kapitalistisch
systeem komen, heel oud, waar ze monopoliseerden en monopoliseerden totdat ze
het meeste van de aardbol bezitten; dat betekent, in hún normensysteem. Hoewel, met één
pennenstreek zou een ander systeem dat recht om de hele planeet te domineren of
al haar bronnen te bezitten, kunnen uitroeien. De antwoorden zijn tamelijk
eenvoudig, en daarom hebben we al deze regeringen en deskundigen die ons
voortdurend vertellen dat het te gecompliceerd voor onze simpele geest is, het
te begrijpen. Dat is zo ver van de waarheid vandaan. Dat is een grote truc
omdat problemen in het leven heel eenvoudig te zien zijn en de oplossingen zijn
eenvoudig te zien. Het oplossen zelf kan wat inspanning vragen, vooral met
jezelf.
Toen Bertrand Russell
en anderen over een wereld spraken waar mensen niet in staat zijn voor zichzelf
te denken – zullen de mensen moeten vertrouwen op deskundigen die zij geloven,
ze moeten afgaan op deskundigen om heel belangrijke keuzes en beslissingen in
hun leven te nemen – hij meende het en iedereen meende het. Ze vertellen ons
dat de problemen zó complex zijn dat alleen deskundigen ze kunnen begrijpen, en
wij te beperkt zijn op ons terrein van begrijpen. Dit is om ons te ontmoedigen
onze eigen capaciteiten te vertrouwen, over problemen na te denken die
werkelijk van belang zijn, om onszelf te doen wantrouwen. Het creëert een
gevoel van hulpeloosheid, gevangen in een chaotische massa van gegevens.
Klaarblijkelijk moeten we, met pathetisch geduld, wachten tot de deskundigen
uitgevonden hebben wat te doen en waar naar toe te gaan; en natuurlijk begrijpen
wij hun vreemd besluit niet, omdat het voor ons meestal bizar zal zijn, want
het gaat om een andere reden dan ze je vertellen.
In het systeem waarin we leven worden we cynisch omdat we
ervan uitgaan dat we altijd voor de gek worden gehouden, en vanwege dat zijn we
cynisch tegenover elkaar geworden. Het is bedoeld om de mogelijkheid tot zelf
na te denken, te verlammen. Lang geleden is dit in hogere kringen besproken,
dat ze dit zouden doen (en deze technieken óm het te doen, te gebruiken) en we
zijn in dit systeem geboren waar ons geleerd is onszelf niet te vertrouwen.
Mensen zijn verslaafd aan televisie talkshows en ze realiseren zich niet dat de
supersterren die hen voorgeschoteld worden, alleen maar acteurs zijn en een heel
team van personeel zet zo’n een-uur
show samen. Het is ook bedoeld om jou een conclusie over een bepaald onderwerp
te geven waarvan jij denkt dat die van jou is. Het is ook bedoeld om je te
laten zien hoe groot en complex en angstaanjagend deze wereld is en hoe
onbelangrijk je bent. Dezelfde teruggang, de klok teruggezet naar de
Middeleeuwen, toen je alleen maar een kleine creatie in het grote schema van de
dingen was, verder dan je ooit zult kunnen begrijpen en waar je alles aan de
priesters en de aristocraten, adel, koningen en koninginnen overliet. Het
is hetzelfde.
Het duurde een lange tijd voordat mensen zich, op z’n minst, de kans van individualiteit konden toe-eigenen.
Voor de gemiddelde persoon, was het een hele lijdensweg en veel revoluties om
ons tot dit stadium te brengen. De elite die nog steeds de leiding heeft, omdat
het hun systeem en geld is (een geldsysteem) en dat is er het perverse feit
van, zie je. Je kunt iets niet veranderen als je hetzelfde basis probleem
gebruikt. Het zal zich altijd als een van de kanten van de dialectiek,
manifesteren.
Mensen vandaag proberen het individualisme te ontsnappen en
terug te gaan, en daardoor zie je de toename van massale groepen, over het
algemeen door dezelfde jongens die het systeem runnen,
gefundeerd. Het is veel gemakkelijker om miljoenen mensen te controleren onder
een enkele leider die zij voor je voorzien, dan rechtstreeks, onafhankelijk
naar ieder individuele persoon te gaan – hele oude
list. Creeer de groep. Zet je mannetje erin. Nu kun je het
brein met minder inspanning controleren. Deze manier is efficiënter. Mensen sluiten zich bij allerlei
groepen aan, zoekende naar antwoorden. Ik vertel mensen altijd: voor iedere
beslissing die je in je leven moet nemen, is er daarbuiten een instant groep
waar je je bij kunt aansluiten, in feite voor dat
doel gemaakt, en het zal je begeleiden waar je in wilt geloven of denken of
waar je naar toe wilt werken. Je zult als een gewillige dwaas gebruikt worden
en je zult er nooit weten wat er werkelijk achter zit.
Het is geen toeval dat de grootste filantropen van niet-regeringsorganisaties dezelfde zijn die wetten eisen
die al je rechten t.a.v. land, huizen en andere aspecten van je leven. Het is
niet toevallig dat zij allemaal gefundeerd worden door dezelfde rijke mensen
van de wereld die de bronnen van de wereld bezitten en runnen,
en eigenlijk van die bronnen steeds meer overnemen, aangezien ze hun NGO
groepen aan de andere kant gebruiken om wetten erdoor te drukken, ons
vertellend dat de gemiddelde mens te onverantwoordelijk is voor iets
belangrijks als een klein stukje land. We zijn te onkundig, zie je. Dat heeft
specialisten nodig, aldus hen.
Pas altijd op voor diegene die goed gefundeerd zijn en
beweren er te zijn om je te bevrijden en voor jou te spreken, omdat als je hen
autoriteit geeft, zie je dezelfde herhalingen die andere grote groepen in de
geschiedenis hebben gezien. Het Utopia wordt een horrorshow, zelfs voor de
volgelingen die het hielpen te ontwikkelen. Individualiteit is iets waar naar
gezocht moet worden en waaraan gewerkt moet worden. Het heeft een diep
begrijpen van de geschiedenis nodig, maar belangrijker, het heeft een dieper
begrijpen van jezelf nodig. Als je leert je niet met anderen te
vergelijken, als je geen neurotische inzinking hebt, als je je
niet hetzelfde kleedt of uitziet als je buren, of je op dezelfde manier aanpast
– dan ben je goed bezig. Je bent óf een individu, óf een conformist.
Mensen verwarren bevliegingen met individualiteit. Intellectuelen
zijn de belangrijkste voor bevliegingen, als er iemand naar voren komt met een
nieuwe techniek of vaardigheid voor schrijven of poëzie, en voor dat je weet is
daarbuiten er een ziekelijke overvloed van; en ze sluiten zich allemaal aan bij
een groep en mooie en wonderbaarlijke woorden met elkaar spreken, totdat het
eindigt met een abstracte woordenstroom als ze proberen elkaar te imponeren met
hun humor en intellect. Rages zijn eenvoudig andere wegen van een weer een
groep die een nieuw conformisme voor zichzelf creëren. Aangezien we proberen te
ontsnappen aan gevangenismuren, hebben we de neiging direct nieuwe te bouwen
omdat we eraan gewend zijn.
In het verleden was het, alweer de anarchist, die het dichts
bij een ware individualiteit kwam. Niet de anarchist die rondliep en overal
bommen neergooide, maar anarchie in zijn ware betekenis, betekende een individu
die zich aan geen enkele norm aanpaste. Hij trapte ook niet op iemands tenen.
Hij liep gewoon rond en luisterde naar wat er werd gezegd. Eens
of oneens, niet toestond door bedreigingen gedwongen te worden het eens te zijn.
Hij zou waardig blijven. De onzin terzijde leggen en zijn eigen weg
gaan. Dat was er de oorspronkelijke betekenis van. Dit is een ark-achtig (archy)
iets, waarin we leven. Kijk, dit is de archy
(ark) van de oude religie. De oude belofte van de godheid duurde zolang de zon
scheen, dan werden deze wetten bepaald en de mensen zouden leven. Vanaf ons
gezichtspunt, reist de zon in een boog aan de hemel. Dat was natuurlijk de Ark
van het Verbond. Het verbond is er, ja, je hebt bewolkte dagen en je wilt
zonnige. Je hebt je slechte dagen maar je zult ook je zonnige dagen hebben; en
dat was zowat alles waar je in je leven op kon hopen. Alles tegen
dat systeem was anarchie, zie je.
.
Degene die zich niet wilde aanpassen,
en buigen en doen wat hem gezegd werd, eenvoudig omdat het gewoonte was te doen
wat ons verteld werd, werd een anarchist genoemd. Later werd het een vorm van rebellie
en het haakte zich vast aan andere bewegingen. Wij zijn sociale wezens. We zijn
gezelschapsmensen. We houden ervan met elkaar om te gaan. Ons probleem is echt,
of we nog steeds met elkaar kunnen omgaan en volledige individualiteit of
vrijheid van onze eigen gedachten kunnen behouden? Je ziet dat mensen, zelfs
vrienden zich tegen je keren als je te veel tegenstrijdige opinies over datgene
dat in henzelf als groep stilletjes aan het vastzetten is, naar buiten brengt.
Ze worden groepsdenkers, zonder dat ze het zich realiseren. Het is iets
beangstigends als je je realiseert dat de meeste
mensen je willen overtuigen van hun kant van een argument; en je niet alleen
willen overtuigen, maar je daarvoor willen winnen.
Ik heb geen problemen met het begrijpen en het eens zijn dat
we het niet eens zijn en het daarbij laten zonder daarover te
vallen, maar je ziet dat de meeste mensen erover zullen vallen omdat ze
eenvoudig willen dat jij denkt zoals zij denken of geloven zoals zij geloven. Dat
zien we altijd in onze inter-persoonlijke relaties; en dat is ons grote
dilemma, afgezien van een dominante elite dat ons hun geldsysteem gegeven
heeft, handel en succesvolle roverij. We hebben ook een probleem met onze eigen
individualiteit. Kunnen we er mee omgaan of niet? Dat is nu
precies het grote vraagteken.
Veel mensen zullen van een volledig en uitgesproken,
dictatoriaal socialisme houden omdat ze niet met individualiteit kunnen omgaan.
Ze willen Peter Pan’s blijven, altijd in een eeuwige
kindertijd en spelen. Alleen een dwaas zou dat doen, want als
je niet volwassen wordt, zul je de echte wereld niet kennen en je zult de
akelige monsters boven je niet kennen; al hun plannen om jou te manipuleren en
slechte dingen te doen. Aan kinderen wordt de waarheid niet verteld en
de keuze de waarheid niet te kennen. Het is een keuze. Als je de ogen ziet
verglazen wanneer je iemand iets belangrijks over hun eigen welzijn en het
welzijn van anderen vertelt, maken ze de keuze, een Peter Pan te zijn, precies
op daar, of het risico om het te weten, dat betekent dat je het risico neemt
daarop te reageren. Het riskeert ook het opzij zetten van de
comfort zone (onvertaald), ofschoon, nep als ze zijn, de samenleving dat
gegeven geeft om in te geloven.
Dat is het voor vanavond. Heb een fijn weekend. Van Hamish en mijzelf, een fijne avond,
en moge je god of je goden, met je zijn.
Vertaling:
oktober 2007, M. Eken.
|
"Whose Garden Was This?" by Tom Paxton Whose garden was this? Whose river was this? Ah, tell me again I need to know: Whose grey sky was this? Ah, tell me again I need to know: Whose garden was this? |
"Van wie was deze tuin?"
door Tom Paxton Van
wie was deze tuin? Hij
moet bekoorlijk zijn geweest. Stonden
er bloemen? Ik heb bloemen op plaatjes gezien. En ik
zou er dolgraag een hebben geroken. Van
wie was deze rivier? Je
zegt dat ze vrij stroomde? Was haar
kleur blauw? Ik
heb blauw op een paar plaatjes gezien En ik
zou er dolgraag zijn geweest. Ah,
vertel me weer, ik moet het weten. De
bossen hadden bomen, de weilanden waren groen, De
oceanen waren blauw en vogels vlogen echt, Kun
je zweren dat het waar was? Van
wie was deze grijze lucht? Of
was het een blauwe? Waren
er ‘s nachts briesjes? Ik
heb opnames van briesjes gehoord, En jij
vertelt me dat je er een gevoeld hebt? Van
wie was deze tuin? Die
moet prachtig zijn geweest. Stonden
er bloemen? Ik
heb plaatjes van bloemen gezien en En ik
zou er dolgraag een hebben geroken. |